در اکثر دوره‌های مدیریتی دنیا، معمولاً درسی به نام تئوری‌های مدیریت ارائه می‌شود. این درس به ندرت برای دانشجویان جذاب است. حفظ کردن اصول تیلور و حرف‌های فایول و تعداد بچه‌های گیلبرت، قطعاً کار جذابی نیست.

اما از سوی دیگر آیا می‌توان چنین درسی را حذف کرد؟ آیا می‌توان بدون شناختن مسیری که در دنیای مدیریت طی شده است، مستقیماً در آخرین نقطه ایستاد و از دستاوردهای مدیریت نوین به صورت کامل و عمیق و حرفه‌ای استفاده کرد؟

به نظر می‌رسد که پاسخ این سوال منفی است. این مسئله را از اینجا می‌شود فهمید که هنوز اکثر دانشگاه‌های بزرگ دنیا به شکل‌های مختلف، بخشی از ساعات آموزش مدیریت خود را به معرفی متفکران کلاسیک مدیریت، اختصاص می‌دهند.

ماجرای متفکران کلاسیک چیزی شبیه کتابهای کلاسیک است. احتمالاً حرف مارک تواین در مورد کتابهای کلاسیک را به خاطر دارید:

ماجرای متفکران کلاسیک مدیریت هم تقریباً مشابه است. همه دوست دارند از پیتر دراکر حرف بزنند و نقل قول کنند. همه دوست دارند مسیر تحول تئوری‌های مدیریت را شرح دهند. خیلی‌ها دوست دارند در مورد بومی سازی یا بومی‌نسازی تئوری‌های مدیریتی صحبت کنند و جالب اینجاست که چون با اصل این نظریه‌ها و نظریه‌ پردازان و شرایط محیطی آنها آشنایی کمی دارند، این بحث‌ها به جای یک بحث علمی به یک جدال کلامی تبدیل می‌شود.

شناخت دقیق‌تر متفکران کلاسیک مدیریت برای ما کارکردهای متعددی خواهد داشت:

* با شناخت نحوه شکل‌گیری نظریه‌های مختلف، می‌توانیم آنها را به شکلی بهتر و علمی‌تر با شرایط امروز خودمان تطبیق دهیم. نه به صورت قطعی به آنها تکیه کنیم و نه به صورت مطلق آنها را کنار بگذاریم.

* مدل ذهنی کسانی را بشناسیم که در جهت دادن به مسیر دانش مدیریت تاثیرگذار بوده‌اند. حتی اگر نظریه‌های این افراد، کم و بیش تغییر کرده باشد یا کارکرد آنها از بین رفته باشد، کسانی که به اصلاح و بهبود محیط خود فکر می‌کنند، از لحاظ مدل ذهنی شباهت‌های زیادی با هم دارند.

* ما در بسیاری از حوزه‌های مدیریتی در کشور، هنوز در مراحل توسعه صنعت و مدیریت هستیم و گاهی اوقات استفاده مستقیم از آخرین دستاوردهای مدیریت اساساً راهکار مناسب و اثربخشی نیست. درست همانطور که به ماشینی که هنوز موتور بنزینی دارد، نیروی الکتریکی را به عنوان «مدرن‌ترین سوخت موجود» تزریق کنند.