عنوان تحقیق: قرائتي متفاوت از جايگاه زن در اسلام

فرمت فایل: word

تعداد صفحات: 30

توضیحات

مسأله زن در هر مکتب و هر جامعه، و در هر زمان و زميني در پرتو فلسفه ها، مذهب ها و جوامع مختلف به گونه عليحده طرح و تفسير گرديده و برداشت مرد از زن هميشه از ايديولوژي و مذهب و سنتهاي اجتماعي و سليقه هاي شخصي رنگ گرفته است.

پيرامون زن و جايگاه او در اسلام از گذشته هاي دور تا لحظه نگارش اين سطور سخنان زيادي گفته شده و هزاران کتاب و مقاله و بحث و درس و سخنراني بدان تخصيص داده شده است، اما بخش بزرگ آنچه گفته اند و شنيده ايم و خوانده ايم بصورت عموم از دو گرايش رنگ مي گيرد. گروهي اسلام را دين زن ستيز معرفي نموده اند که شرق شناسان استعماري و کشيشان مسيحي در رأس آن قرار دارند. در مقابل، گروهي از مسلمانان اگر نگوييم از موضعي زن ستيزانه، ولي به جرئت مي توانيم ادعا نماييم که از موضعي مردانه به دفاع از اسلام برخاسته اند.

بياييد نخست از خود مسلمان ها آغاز نماييم و سپس به سراغ دشمنان اسلام رويم. اگر به ميراث فرهنگي اسلام مراجعه نماييم مي بينيم که دسته يي از فقهاي متقدم ما قرائتي کاملاً مردانه از پيام وحي و برداشتي کاملاً مذکر از متون ديني داشته اند.
اگر قبول نداريد بياييد ببينيم که "خواجه نصيرالدين طوسي" از فلاسفه و مفسران بزرگ قرن هفتم هجري چه مي گويد. طوسي کتابي دارد بنام "اخلاق ناصري" که در صفحه 219 آن مي نويسد: "در احاديث آمده است که زنان را از آموختن سورت يوسف منع بايد کرد که استماع امثال آن قصه موجب انحلال ايشان باشد از قانون عفت، و از شراب هم منع کلي بايد کرد، چه شراب و اگرچه اندک بود، سبب وقاحت و هيجان شهوت گردد و در زنان هيچ خصلت بدتر از اين دو خصلت نبود." طوسي در صفحه 231 همين اثر خويش در باره تربيت فرزندان مي نويسد: "... فرزند بايد از مخاطبه عوام و کودکان و زنان و ديوانگان و مستان تا تواند احتراز کند". فکر نمي کنم که بطلان سخنان طوسي نيازي به دليل عقلي و يا شرعي داشته باشد و پرداختي به آن چيزي جز ضايع ساختن وقت خواننده نخواهد بود.
در کتاب هاي حديث هم گاهي به سخنان عجيب و غريبي سر مي خوريم. يکي از اين نمونه ها حديثي است که "حاکم "در کتاب "المستدرک" خود نقل نموده است. اين حديث مي گويد: "لا تعلموهن الکتاب" يعني زنان را نوشتن تعليم ندهيد. بدين صورت پيامبري که پيام آسماني او با گلواژه اقرأ (بخوان) آغاز شده، خودش فراگرفتن دانش را براي هر مرد و زن فرض دانسته و همسرش يکي از دانشمندان بلند آوازه دانش و ادبيات زمانش به حساب مي آيد، مخالف تعليم وتربيت زنان معرفي مي گردد. گرايش زن ستيزانه، عرصه ادبيات را هم فرا گرفته و در حالي که قرآن از زنده به گور کردن دختران با زباني سخن مي گويد که شنيدن آن دل آدمي را آب مي کند، شخصي بنام "راغب اصفهاني" مي آيد و در کتاب "محاضرات الادباء" خويش زنده به گور کردن دختران را بزرگ منشي مي داند! تصوير زن در شعر و سخن عده از سخنوران حوزه فرهنگي خود ما نيز چندان خوشايند نيست، ولي چون به اندازه کافي روي آن کار شده است، لهذا پرداختن بدان چيزي جز تکرار مکررات نخواهد بود.
در اين شکي نيست که گروه بزرگي از دانشمندان ديني ما قرائتي مردانه از متون مقدس مذهبي داشته اند، ولي اگر اين متون را در چهارچوب اصول و ضوابط علمي و اکادميک بگذاريم و در روشني شرايط زماني و مکاني و در پرتو "جغرافياي حرف" مطالعه و باز خواني نماييم، به آساني درخواهيم يافت که اسلام زنان را بسان ساير ستمديده گان و قربانيان تبعيض و تفوق طلبي مورد توجه جدي خود قرار داده است.
قرآن يک چيز مي گويد، ولي تاويل جناب "ملاصاحب" از وحي چيز ديگري است که به قول اقبال، هم خدا و هم جبرئيل و مصطفي را در حيرت مي اندازد. قرآن مي آيد و در آيه هاي 42 تا 46 سوره آل عمران از فرستادن وحي به "مريم" و در سوره هاي هود و الذاريات به حضرت "ساره" و در سوره قصص به مادر "موسي" سخن مي گويد،